“Historias mínimas (2002)

Regisseur: Carlos Sorín

Synopsis:

“Historias minimas” gaat over alledaagse problemen van gewone mensen in het afgelegen Patagonië. Voor deze film nam de regisseur, noodgedwongen door de Argentijnse crisis, zijn toevlucht tot niet-professionele acteurs. Met wat eigen spaargeld en dat van vrienden deed hij een beroep op het Rotterdamse Hubert Balsfonds en bewees op basis van een minimaal budget dat er helemaal niet zo veel voor nodig is om een goed verhaal te vertellen.

Zelfs dan kon “Historias Minimas”,  de derde film van Carlos Sorín, alleen gerealiseerd worden met steun van de festivals van San Sebastian en Toulouse die de weg vrij maakten voor een Spaanse co-producent. Steun van de Argentijnse staat kreeg Sorín niet. Daarom koos hij voor een roadmovie, het uitgelezen filmgenre voor (super)lowbudgetfilms die desalniettemin iets over het wel en wee van de mens willen vertellen.

Sorin is geen nieuwkomer. In 1986 werd zijn debuutfilm, het epische “La pelicula del rey”, in Venetië nog met een Zilveren Leeuw onderscheiden. Nauwelijks drie jaar later ging hij met zijn slappe komedie Eterna Sonrisa de New Jersey echter zo de mist in dat de voormalige reclamefilmer halsoverkop terugkeerde naar zijn oude métier.

Totdat hij enkele jaren geleden voor de zoveelste commercial in een dorp in Patagonië belandde en getroffen werd door de spontane schoonheid van de bewoners van dit Zuid-Argentijnse niemandsland, dat sterk contrasteerde met de gelikte glamour van zijn beroepsacteurs. Hij besloot in zijn reclamespot autochtone dorpelingen te laten figureren. Deze kende  zo’n succes dat de 56-jarige filmer op het lumineuze idee kwam om weer eens een film te maken maar nu onder die condities, in Patagonië en met hoofdzakelijk niet- professionele acteurs.

Beelden van de opnames (achter de schermen).

In “Historias Minimas” vertelt Carlos Sorin drie minimale verhalen, die strikt genomen los van elkaar staan.

We zien de 80-jarige Don Justo die zijn oude dag dromend slijt voor de winkel die hij zijn leven lang heeft gerund. Hij is er van overtuigd dat zijn trouwe viervoeter “Malacara” (Vies gezicht) ooit is weggelopen uit verwijt dat zijn baasje iemand heeft doodgereden en daarna is doorgereden. Als hij op een dag hoort dat “Malacara” ver daar vandaan is gesignaleerd ontwaakt hij plots uit zijn winterslaap.

Ook zien we Roberto (de enige professionele acteur) die als vertegenwoordiger voortdurend onderweg is en nu eindelijk eens thuis hoopt te komen bij een weduwe op wie hij zijn zinnen heeft gezet en wier kind hij voor zijn verjaardag wil verrassen.

En we zien de uiterst verlegen en onschuldige Maria haar monotone leventje heel even inruilen voor een optreden in een “glamoureuze” televisiequiz waar ze haar moment van glorie beleeft.

“Historias Minimas” is een prachtige film niet ver verwijderd van het menselijke, warme neorealisme die we ook kennen van de Italiaans-Frans filmregisseur en acteur Vittorio De Sica, Misschien Is de titel wel een beetje misleidend en kun je je afvragen of deze verhalen wel zo klein zijn en of ze in hun eenvoud niet juist aan de essentie van ons bestaan raken?

Bron (aangepast): https://www.vpro.nl/cinema

Trailer

Film kijken op Youtube

Overzicht van Spaanstalige films op onze site

Klik op het plaatje om Spaans te leren aan de hand van prachtige Spaanstalige films.

Spaans leren met Spaanstalige films Historias mínimas