Je kind verliezen is ook in Nederland een ramp! – Geschiedenis

door | Geschiedenis, Spaans leren een Fiesta, Spaans leren is een Fiesta December

Je kind verliezen is ook in Nederland een ramp! – Geschiedenis

Sommige gebeurtenissen maken geen onderscheid tussen huidskleur of nationale of etnische afkomst. Een ernstige ziekte bijvoorbeeld of de dood van je kind.

Dit artikel gaat over dit laatste waarvan wordt gezegd dat het zo’n beetje het ergste is wat iemand in dit leven kan overkomen. Een mens zou niet gemaakt zijn om een leven lang zijn eigen kind te rouwen maar om deze levenslang lief te hebben en te beschermen.

Als die natuurlijke cyclus wordt onderbroken is de kans groot dat men hier nooit meer volledig van herstelt of dat men, zoals in dit verhaal, zelf mee-overlijdt.

Kut reactie!

Het is zaterdagmiddag 5 december 2020 als ik op mijn fiets huiswaarts keer van de markt in Arnhem. In mijn hoofd blijf ik malen over de, mijn inziens, uiterst ongepaste reactie van iemand een dag eerder op mijn bericht over de viering van de Dag van de Andalusiche autonomie op 4 december:

” Vraag een Sevillano of Malagueño hoe hij zich voelt: Spanjaard boven Andalusiër of andersom en allen antwoorden Spanjaard en datzelfde geldt eveneens voor de helft van de Catalanen en een nog groter deel van de Basken (ik heb 25 jaar in Spanje gewoond, in het binnenland)”.

Ik vind het zo’n kut reactie (excuses voor de woordkeuze) van iemand met een duidelijk fascistisch profiel die zich inbeeldt mij als Spanjaard te moeten vertellen hoe het in mijn eigen land is, hoe ik mij daarbij moet voelen (vaderlandslievend) en vooral dat ik mij braaf bij die shit neer moet leggen zoals andere landgenoten dat volgens hem doen!.

Ik zit op mijn fiets en probeer daar een gepaste reactie op te bedenken: AFSTRAFFEN met een gepeperde opmerking? Nee, dat leidt alléén tot nog meer haat en deze persoon loopt daar al van over. LIEFDE is wat hij mist. Misschien beter om hem uit te nodigen voor een debat met mijn twee Spaanse neven die hier ook zo lekker over kunnen bakkeleien…?

Arnhem – Nederland

Plotseling fiets ik voorbij een vrouw die bloemen legt langs de berm op de plaats waar een naaste moet zijn overleden. Even twijfel ik maar uiteindelijk besluit ik toch om op haar af te stappen.

“Mijn zoon is hier omgekomen bij een motorongeluk” zegt ze. “Hij was nog zo jong!”.

Ik antwoord dat er in Málaga jaren geleden een jongeman is doodgeschoten bij een vredelievende manifestatie voor zelfbestuur van Andalusië. En dat het verdriet zijn vader en moeder enkele jaren later zelf fataal werd toen het duidelijk werd dat de Spaanse regering geen enkele verantwoordelijkheid zou nemen.

Ze kijkt me glazig aan en antwoordt dat zijn zoon zich precies zo voelde. Niet lang daarvoor had HIJ namelijk ook zijn zoontje verloren. Ze was er van overtuigd dat dit uiteindelijk geleid had tot de fatale hartaanval die hij op deze plaats op zijn motor had gekregen. Die vrouw had in een oogwenk dus zowel haar kleinzoon als haar eigen kind verloren!

Costa Blanca

Ontdaan probeer ik wat empathie te tonen. Ik vertel haar dat mijn broer aan de Costa Blanca jaren geleden zijn kind van 19 jaar bij een auto-ongeluk is verloren. Zijn zoon Alex was net afgestudeerd, had trouwplannen en was actief bij het politiekorps van Jávea.

Het leven van mijn broer en schoonzus stortte op dat moment volledig in. Nooit zijn ze dat verlies weer te boven gekomen. Ik wens de vrouw heel veel sterkte en stap weer op mijn fiets richting huis.

Foto: Alex (Alejandro) stond aan het begin van z’n leven toen deze op brute wijze werd afgepakt

Eenmaal weer op mijn fiets vraag ik mij af wat mijn rechtse opponent op Facebook hiervan zou denken. Zou hij het leed van de mensen in Spanje die een familielid zijn verloren wél kunnen voelen als dit het gezicht droeg van een hopeloze blonde Nederlandse vrouw? Zou dit makkelijker leiden tot identificatie met al die Spaanse slachtoffers van die dictatuur die hij nu (wellicht onbewust) omarmt?

Want het artikel en de documentaire waarop hij reageerde ging o.a. over het immense verdriet van drie zussen die op die manifestatie van 4 december ’77 niet alleen hun broertje waren kwijtgeraakt maar kort daarop ook hun vader en moeder.

Deze mensen vechten 33 jaar later nog steeds tevergeefs om de namen van de verantwoordelijken boven water te krijgen.  Daarbij worden ze steeds gehinderd door de rechtse partijen in samenwerking met een corrupte rechtspraak die betogers in de gevangenis gooit maar dit soort afschuwelijke praktijken in de doofpot blijft stoppen.

Naast hen zijn er nog duizenden andere kapotte Spaanse gezinnen het slachtoffer geworden van dit fascistisch regime.

Zelfbestemming

In dit kader heb ik voor mijn Facebook opponent slechts één reflectie:

LIEFDE en LEVEN gaan hand in hand en zijn universeel. Het maakt niet uit wáár in de wereld je bent, Spanje, België, Nederland… zolang je maar voor LIEFDE kiest. HAAT en DOOD daarentegen zijn onze natuurlijke vijanden.

Niemand dwingt ons om links of rechts te kiezen. Die verantwoordelijkheid nemen we helemaal zelf. Tenminste als je het geluk hebt om zoals ik al 45 jaar in een vrij land als Nederland te wonen!

Je kind verliezen is ook in Nederland een ramp! - Geschiedenis


Spaans leren is een Fiesta!

Klik hier voor meer Spaans vocabulaire in onze categorie Spaans leren is een fiesta in ons blog >>>

Je kind verliezen is ook in Nederland een ramp! - Geschiedenis

WP Feedback

Dive straight into the feedback!
Login below and you can start commenting using your own user instantly